Jan van der Sluis 1906-1984
Op 16 jarige leeftijd kwam de familie van der Sluis in 1922 uit Groot Schermer in Dirkshorn wonen. Al spoedig werd hij actief lid van DFC. DFC ging over de kop met een schuld van fl. 300,-(gulden). Hierna werd Dirkshorn opgericht in 1931. Toen Jan een keer een opmerking maakte over “dat er in de rust wel thee geschonken kon worden” vond o.a. Cor Schuit dat hij dan maar zelf voorzitter moest worden. Zo werd hij in 1937 voorzitter. Onder leiding van Jan van der Sluis werd vv Dirkshorn door de oorlog geloodst. Tijdens de oorlog werd er “gewoon” doorgespeeld.
Direct na de oorlog op 1 juni 1945 werd tijdens de bestuursvergadering de eerste aanzet gegeven om tot een nieuw sportpark te komen. Dit sportpark kon op 2 september 1950 in gebruik worden genomen! Hij maakte ook jaren deel van de elftalcommissie en was hij zowel bij de senioren als bij de jeugd leider. Het voetbal trok wel een rode lijn door zijn leven. Wel vindt hij dat de leden inzet moeten tonen om goede resultaten te behalen. Bij gebrek hieraan kon hij zich uit ergernis wel “op lopen vreten”. Na 25 jaar voorzitterschap vindt hij het genoeg geweest, waarna hij als erevoorzitter benoemd werd.Secretaris Cor Schuit diende bij KNVB afdeling Noord Holland te Alkmaar een verzoek in om de scheidende voorzitter een bondsonderscheiding toe te kennen. Dit verzoek wordt gehonoreerd en op de jaarvergadering op 6 juli 1963 heeft het bondbestuur dhr. Westenberg afgevaardigd om de onderscheiding uit te reiken.
De belangstelling van Jan van der Sluis ging echter veel verder dan de voetbalvereniging alleen. Zo was hij ook secretaris van de gymnastiek-vereniging U.D.I. uit Dirkshorn en maakte hij de fusie met W.I.K. uit Stroet mee tot U.D.I.W.I.K. Naast zijn functies in het voetbal was hij ook ruim 25 voorzitter van de Bond van Staatspensionering afd. Dirkshorn en al jaren voorzitter van het district. Na de oorlog in 1945 zat hij ook jaren in het bestuur van Ziekenfonds Alkmaar e.o. Ook bij de begrafenisvereniging en de ijsclub heeft hij functies gehad.
Cor Schuit 1915-1988
Al op 16 jarige leeftijd werd Cor, bij de oprichting van de
voetbalvereniging in 1931, direct speler en bestuurslid.
Op de foto zit Cor links voor, naast hem met pet zit Jan van der Molen.
Zowel in 1935-1936 , kampioen 3e klasse, als in 1938-1939, kampioen 2e klasse, maakte Cor deel uit van de kampioenselftallen. In het seizoen 1946-1947 was Cor trainer en onder zijn leiding werd het kampioenschap behaald in de 2de klasse. Goede resultaten gingen ook toen al hand in hand met een goede sfeer in de club. Op de foto zit Cor Schuit links, vierde van links is Jan van der Molen en voorzitter Jan van der Sluis zit rechts op de grond.
Cor zou tot 1985 deel uit blijven maken van het bestuur. 48 jaar hiervan was hij secretaris!
Het is dan ook niet verwonderlijk dat Cor, in die lange periode, grossierde in onderscheidingen.
Hij begon, bij het 25 jarig jubileum van de voetbalvereniging, in 1956, met de zilveren KNVB bondsspeld. Daarna werd hij op het 40-jarig jubileum van de club, in 1971, benoemd tot bijzonder lid van verdienste van de KNVB. Daar boven op ontving hij ook nog de zilveren ere medaille in de orde van Oranje Nassau.
Op 71 jarige leeftijd kreeg Cor van voorzitter Marius Kant een gouden speld van de vereniging opgespeld. Hij is het eerste en tot nu toe enige lid van de vereniging, die zo’n speld ontving. De voetbalvereniging nam in Cor zijn leven een zeer belangrijke plaats in. Een plaats op de herinneringsbank is dan ook zeer terecht!
Jan van der Molen 1917-2004
In de eerste jaarvergadering van de voetbalvereniging op 19 juli 1932 wordt Jan van der Molen, 15 jaar oud, als commissaris toegevoegd aan het bestuur. Jan was maar liefst 35 jaar actief als speler. Aanvankelijk als vaste kracht in het eerste elftal en later nog in lagere elftallen.
Unieke voetbal jaren waren het toen hij samen met zijn 3 broers in het eerste elftal speelden. Jan en Joop, een tweeling, en Jaap en Teun ook een tweeling. In 1936 werd Jan met Dirkshorn kampioen in de vierde klasse. In 1939 maakten de broers met zijn vieren deel uit van het kampioenselftal in de derde klasse.
In de oorlog,1942, waren de sportschoenen op de bon. Van Jan van der Molen is de schoenenbon altijd bewaard gebleven. Ook in 1947, na de oorlog, waren Jan en zijn broer Jaap nog steeds actief en maakten zij deel uit van het elftal dat kampioen werd in de tweede klasse.
Jan nam in 1947 de slagerij van zijn vader over. Hij stopte hiermee in 1983.
Vanaf de begin jaren zat Jan in het bestuur van de voetbalvereniging. Pas in 1965 stopte hij hiermee.
Daarmee kwam er geen einde aan zijn bestuurlijke inzet. In dezelfde periode bekleedde Jan namelijk ook nog verschillende andere bestuurlijke functies. Hij was 60 jaar lid van de gymnastiekvereniging U.D.I.W.I.K waarvan maar liefst 45 jaar als voorzitter.
Ook hanteerde hij jarenlang de voorzittershamer van de ondernemings-vereniging van Dirkshorn. Na de alles verwoestende brand van café en pensionbedrijf “de Vriendschap” op 22 september 1967 kon op 27 februari 1971 op dezelfde plaats dorpshuis “de Kastanjeboom” geopend worden. Jan van der Molen maakte ook jaren lang deel uit van het Stichtingsbestuur van het Dorpshuis “de Kastanjeboom”. Al deze activiteiten overziend is het dan ook niet vreemd dat Jan in 1993 koninklijk werd onderscheiden met de zilveren medaille verbonden aan de Orde van Oranje Nassau.
Voor de voetbalverenging zijn alleen al zijn jarenlange inspanningen voor de voetbalvereniging meer dan reden genoeg om Jan op de herinneringsbank te herinneren.
Cees Arensman 1937-2009
Vanaf 1954 woont Cees, opgegroeid in Goeree Overflakkee, in Dirkshorn. Tot kort voor zijn overlijden is hij bij de club s commissie, coach van het zaterdag eerste, coach bij het dames zaalvoetbal, coach van het spelregelteam en bij het verrichten van allerlei andere hand en spandiensten. Vanaf de start van de jaarlijkse kippenactie rond de Kerstdagen in 1968 bleek Cees een van de topverkopers van de lootjes voor deze actie.
Hand geschreven doet Cees zelf “verslag” van een succesvol jaar in 1973-1974. Toen in 1975 een groep junioren, waarvan hij jaren de coach was, op het punt stond om door te groeien naar de senioren richtte hij samen met Lous Rus een zaterdagafdeling op. Vanuit geloofs-overtuiging speelde deze jongens alleen op zaterdag en om te voorkomen dat deze spelers naar andere clubs in de omgeving zouden uitwijken leek dit Cees de beste oplossing. Daardoor kon hij ook hun coach blijven. Maar liefst 11 jaar heeft dit team bestaan met als hoogtepunt het kampioenschap in het seizoen 1982-1983. Hoewel hij het vanaf 1984 wat rustiger aan moet doen blijft hij zich bezighouden met het coördineren van de scheidsrechters en met, al vanaf 1977 het begeleiden van het jeugd-spelregelteam. Maar liefst 3 keer wist Cees met zijn team de landelijke finale te bereiken In 1980 werd een zeer fraaie 2de plaats behaald! In 2009 ontvangt Cees op de feestvond van het 25 jarig bestaan van de SZVV een gouden speld vanwege zijn verdienste in de scheidsrechterscommissie. Zijn laatste activiteit voor de voetbal was het begeleiden van het dameszaal-voetbalteam. Ondanks dat dit vanuit zijn rolstoel moest gebeuren deed hij dit met volledige inzet en dat werd door de dames zeer gewaardeerd. Buiten het voetbal was Cees ook ruim 20 jaar actief bij de vrijwillige brandweer en hanteerde hij jarenlang de voorzittershamer van de PVDA afdeling Harenkarspel. Voor al zijn inspanningen ontving Cees de Orde van Oranje Nassau in het goud!
Albert Bloothoofd 1953-2015
In 1979 kwam Albert de gelederen van Dirkshorn versterken. Al gauw viel hij op door zijn tomeloze inzet. Tot 1990 was hij actief in het eerste elftal en daarna bleef hij nog lang actief in de lagere elftallen. Zijn inzet beperkte zich niet alleen tot het veld, al gauw bleek dat hij ook daarbuiten zeer actief was. Al in 1980 nam hij plaats in het hoofdbestuur. Ook hier bleek hij al snel een waardevolle stuwende kracht. Samen met zijn overbuurman, voorzitter Marius Kant zullen zij heel wat plannetjes uitgedacht en uitgevoerd hebben. In 1998 was hij voorzitter van de bouwcommissie welke een grote renovatie van de kantine en de uitbreiding van het aantal kleedkamers betrof. Ook de rol van jeugdleider ging hij niet uit de weg.
Na 23 jaar bestuurslid nam hij in 2003 de voorzittershamer over van Marius Kant.
In dat jaar ontving vv Dirkshorn voor het eerst AZ. Albert heette AZ en het publiek van harte welkom. Ook in 2004 en 2006 vond dit onder zijn voorzitterschap plaats. Voor de wedstrijd in 2006 praatte Albert even bij met Louis van Gaal. In 2005, opnieuw als voorzitter van de bouwcommissie, werd een grootschalige verbouwing gerealiseerd. Deze was noodzakelijk vanwege en veroudering en ruimtegebrek. Hierbij werd onder andere de kantine twee keer zo groot. Tijdens al deze grote klussen was Albert altijd aanwezig in werkkleding en voor alle voorkomende werkzaamheden stak hij de handen uit de mouwen. Ook enthousiasmeerde hij anderen om ook aan de werkzaamheden deel te nemen want zonder vrijwilligers zijn dergelijke projecten niet te realiseren. Dat was Albert wel toevertrouwd. In 2004 werd bij Albert de ziekte ALS geconstateerd. Dit weerhield hem er niet van gewoon door te gaan met alles waar hij mee bezig was. In 2008 echter neemt Albert noodgedwongen afscheid hij vindt dat hij door zijn ziekte de vereniging niet meer goed kan vertegenwoordigen. Jack van der Werff neemt de voorzittershamer van hem over. Zowel Dirkshorn als de KNVB eren Albert. Naast zijn gezin, zijn bedrijf INCO, het voetballen bij- en het besturen van een voetbalvereniging vond Albert ook nog tijd om een rondje te fietsen en zodra er ijs in de sloten lag stond hij op de schaats. Hij bracht drie Elf Stedentochten tot een goed einde.
Albert was energiek in alles wat hij deed.
Nan Tijsen 1934-2016
Nan begon in 1946 op 12-jarige leeftijd met voetballen, de contributie was 10 cent /wk, en hij stopte hiermee in 1994 op 48 jarige leeftijd. Hij werd in 1957 bestuurslid tot 1971 waarna hij tot 1986 in het jeugdbestuur plaats nam. Tijdens zijn actieve voetbalperiode vond Nan ook nog tijd om allerlei andere initiatieven te ontwikkelen. In 1958 begon hij met het maken van het Kontakt waarin hij zijn bijdragen met éNTé ondertekende. In het seizoen 1958-1959 beleefde hij een kampioenschap met Dirkshorn 3.
Hij was vele jaren jeugdleider en trainer. Vanaf 1975 trainde hij een zeer succesvolle generatie voetballers waarvan vele doorstroomden naar het zondag- en zaterdag eerste elftal. Ook werden er vanaf 1971 door de jeugdcommissie, waarvan Nan secretaris was, grote jeugdtoernooien georganiseerd. In 1978 speelden maar liefst 48 teams, verdeeld over 12 poules op 5 velden. In 1981 werd zelfs een 2-daags toernooi georganiseerd opnieuw met 48 teams. Nan verzette hiervoor bergen werk. In deze periode was hij ook hoofdtrainer bij Dirkshorn 1 en Dirkshorn 1 Za. Hoe hecht de band was, die hij met het team uit 1975 had opgebouwd, bleek wel op een reünie in 2015. De spelers kwamen van heinde en ver om erbij aanwezig te zijn. Op bijna 80-jarige leeftijd bleek dit een bijeenkomst die de nodige emoties bij Nan losmaakte. Maar ook buiten al zijn activiteiten voor de voetbalvereniging was Nan ook actief in het organiseren van Dorpsactiviteiten. Hij richtte in zijn jeugd jaren cabaretgroep op welke in het dorp hilarische voorstellingen verzorgde. Hij was va 1975 t/m 1985 mede organisator van een Ronde om het IJssel-meer. Het peloton van tussen de 10 en 20 personen bestond voor een groot deel uit voetballers. In 2003 blies Nan het ter ziele gegane orkest “Onder Ons” nieuw leven in. Hij stond aan de wieg van het Straatfestival wat jarenlang een grote publiekstrekker was. Terecht werd Nan gedecoreerd met een Koninklijke onderscheiding in de Orde van Oranje Nassau. Uiteraard is er voor deze ras Dirkshorner in hart en nieren, een plaats op de herinneringsbank.
Johan Dekker 1962-2017
Johan was al vanaf heel jong betrokken bij de voetbalvereniging. Hiertoe aangemoedigd door zijn ouders was hij naast dat hij zelf voetbalde ook al jong actief als jeugdtrainer/leider. Bij uitwedstrijden werd er door de spelertjes “gevochten” om een plaats in de auto van Johan. Gemoedelijk regelde Johan het zo dat hij toch iedereen tevreden wist te houden. Een van zijn eerste successen behaalde Johan als coach van het “Super Service” zaalvoetbalteam. Bijna nog trotser dan zijn spelers genoot Johan van de behaalde titel. Als speler van het derde elftal scoorde hij niet vaak maar als hij scoorde was het veelal een wonderschone treffer waarna Johan dan keek alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ook bij clubactiviteiten zoals een kampweek, toernooien, de rommelmarkten was Johan als vanzelfsprekend van de partij.
Als begeleider, verzorger en of als grensrechter altijd bereid om de plaats van een verhinderde persoon in te nemen. Bij Johan ving je nooit bot. Hij staat dan ook op menig elftalfoto in een van voornoemde functies. In, naar wat Johan zijn laatste seizoen zou blijken, is hij opnieuw toegevoegd aan het begeleidingsteam van de selectie van Dirkshorn 1. Onbaatzuchtig en altijd met plezier vervult hij zijn taken. Net als bij zijn werk bij Noorderkwartier deed hij alles met een inzet van 100%. Hij stond klaar voor iedereen en hij had voor iedereen een vriendelijk woord over. Hij stond positief in het leven. Johan werd slechts 54 jaar waarvan hij vanaf zijn 8 ste jaar bij de voetbalvereniging betrokken is geweest. Dat allemaal op zijn eigen bescheiden wijze!
Marius Kant 1947-2021
Al in het seizoen 1958-1959 maakte Marius deel uit van het adspirante elftal wat dat seizoen kampioen werd. Vervolgens werd hij ook in het seizoen 1962-1963 opnieuw kampioen met
het junioren elftal. Marius zijn actieve periode als speler wordt afgebroken nadat zijn broer Piet tengevolge van een beenbreuk, opgelopen tijdens een voetbalwedstrijd, overlijdt. Marius kiest hierna voor handbal. Ook hierin behaald hij als keeper van het heren handbal team in het sizoen 1975-1976 het kampioenschap. Samen met Dirk de Graaf richtte hij in 1971 de zaalvoetbalafdeling op. Naast coordinator was Marius hierin ook actief als veldspeler en als keeper.
Van 1977 tot 2002 was Marius voorzitter van de voetbalvereniging. De vergaderstructuur werd aangepast en steeds meer werd op zijn initiatief gebruik gemaakt van zoveel mogelijk digitale toepassingen. Onder zijn voorzitterschap zijn vele projekten op het gebied van accommodatie uitbreidingen en verbeteringen, doorgevoerd. In deze periode werden ook het 50- en 60 jarig bestaan van de vereniging groot gevierd. In 1995 wordt toestemming verkregen om de velden te renoveren. 1998 is sportief een topjaar omdat zowel Dirkshorn 1,2 ,4 en de dames, kampioen worden.
Jaren lang is hij ook zeer actief in de organisatie van de jaarlijkse rommelmarkt.
Ook buiten de voetbalvereniging was Marius actief als bestuurslid van het Dorpshuis en van de ijsclub. Voor de politieke partij Algemeen Belang was hij van 2006-2008 wethouder van de Gemeente Harenkarspel. Na de val van het colege richtte hij “Harenkarspel in Beweging” op welke partij direct twee zetels verwierf. Hij was mede oprichter van de Stichting Dynamisch Dirkshorn en had bemoeienis met de website van Dirkshorn Bruist. In 2018 werd Marius Koninklijk onderscheiden voor al zijn inzet.
Dirkshorn verliest met Marius een Dirkshorner in hart en nieren
En hij heeft zijn plaats op de herinneringsbank dan ook meer dan verdiend.
Sjaak Kroon 1948-2023
Vanaf 1971 woonde Sjaak in Dirkshorn en hij meldde zich direct aan bij de voetbalvereniging. Daarnaast hield hij ook van tennissen.
Als er ijs in de sloten lag haalde Sjaak ook zijn schaatsen uit de kast. Zo ook op 2 februari 1979 toen hij deelnam aan de unieke IJsselmeer oversteek Medemblik-Stavoren-Medemblik. Zijn actieve voetbalperiode beëindigde hij in 1988. Al gauw bleek dat Sjaak zijn inzet niet alleen tot het voetbal beperkte. In 1973 nam hij plaats in het bestuur waar hij, met een korte onderbreking tot 1987 deel van uitmaakte. De laatste 7 jaar als penningmeester. Toen in 1976 een bouwcommissie werd opgericht om een accommodatie-uitbreiding te realiseren werd Sjaak een van de commissieleden. Mede door zijn inzet tijdens de bouw kon dit project gerealiseerd worden. Door Sjaak zijn toedoen werd Seignette hoofdsponsor van Dirkshorn van 1996 tot 2003.
Naast zijn sportieve activiteiten verdiende Sjaak ook zijn sporen op organisatorisch en bestuurlijk gebied. In 2000 was hij een van de oprichters van de Achterban waar hij voorzitter van werd. Het ledental is inmiddels ruim 130!
Na de gemeentelijke herindeling wilde de gemeente een overkoepelende organisatie voor centraal overleg. Sjaak nam hiervoor het initiatief wat uitmondde in de Stichting Dynamisch Dirkshorn (SDD). Hiervoor moesten officiële statuten worden gemaakt en ook hierin had Sjaak een groot aandeel. Hij nam plaats in het dagelijks bestuur als penningmeester. Ook aan de bestuurlijke reorganisatie rondom het dorpshuis droeg Sjaak zijn steentje bij. Zo werd er mede door zijn inzet een nieuwe uitbater voor het dorpshuis aangesteld.
Zijn actieve sportloopbaan had Sjaak inmiddels verlegd naar de golfsport welke hij zowel in binnen- als buitenland beoefende. Zijn laatste geplande reis heeft hij helaas niet meer kunnen maken.
Met Sjaak verliest Dirkshorn een man die zich niet alleen voor de voetbalclub inzette maar ook voor het algemeen belang van Dirkshorn.
Op 26 augustus 2023 werd Sjaak zijn naam op de herinneringsbank onthuld in het bijzijn van zijn familie en vele Achterban leden.
Jeen Hellinga 1958-2024
Direct nadat de familie Hellinga zich in Dirkshorn gevestigd had meldde Jeen zich in mei 1969 aan als lid van de voetbalvereniging. In 1972-1973 werd hij met de B junioren, als veldspeler, kampioen. Bij zijn overgang naar de A-junioren bleek er geen keeper te zijn en besloot Jeen op doel te gaan staan. Dat hij hier aanleg voor had bleek al snel en in april 1976 maakt hij als keeper in Dirkshorn 1 zijn debuut. Inmiddels groeide Jeen uit tot de vaste keeper van Dirkshorn 1 en al in zijn eerste complete seizoen in 1976-1977 behaalde Dirkshorn de titel. Uiteindelijk bleek dit het begin van een 20 jaar lange keepers carrière in Dirkshorn 1. Hij speelde maar liefst 368 wedstrijden. Een oogblessure in 1978 weerhield Jeen er niet van zijn keepers carrière voort te zetten. Alleen bij eventuele avondwedstrijden kon de laag staande zon hem wel eens parten spelen. Na zijn keepers loopbaan heeft hij nog een aantal jaren als veldspeler in Dirkshorn 3 gespeeld. Echter toen Dirkshorn 4 in 1997-1998 als afsluiting van de competitie een kampioenswedstrijd tegen Vios 7 moest spelen werd Jeen overgehaald om in te vallen om voor nog één keer zijn keepershandschoenen aan te trekken. Tot grote teleurstelling van Vios 7, waar veel oud Vios 1 spelers in mee deden, won Dirkshorn 4 deze wedstrijd met 2-1 en dat niet in het minst door fantastisch keeperswerk van Jeen. Ook in de zaal was Jeen al die jaren actief als keeper.
Naast zijn inspanningen op het veld begreep Jeen al snel dat er binnen een vereniging ook andere dingen te doen zijn. Van 1984-1996 en 2014-2018 zat hij in het bestuur. Hij introduceerde de balsponsor, zat in de organisatie van het jarenlang georganiseerde Mix toernooi. Mede organisator van de Nieuwjaarswedstrijd annex receptie. In zijn tweede bestuursperiode hielt hij zich bezig met PR, automatisering en het opzetten van de website. Tussen deze twee bestuursperiodes in nam hij plaats in het Jeugdbestuur van 2000-2014. Jeen zat vergaderingen voor, zorgde voor teamindelingen, voor trainers en begeleiders, informatie voor het Kontakt dat toen wekelijks uitkwam, zette het kaboutervoetbal op de kaart en organiseerde open dagen voor de jeugd om
vooral het leden aantal op peil te houden. Zelf nam hij, na in 1996 gestopt te zijn met voetballen, gedurende lange periode de keeperstraining voor zijn rekening.
Van 2006-2011 was hij trainer van het damesteam. De dames hadden wel afgesproken zoveel mogelijk te komen trainen. Om elkaar aan deze afspraak te herinneren ging alle communicatie hierover via een App groep.
Een automatiseringsproject, coördinatie van tekst en foto’s voor de website, zoon Lex was voor de techniek en Rob Nierop en Paolo Ramler waren de redactieleden.
Ook is hij nog interim penningmeester geweest voor de zaalvoetbalafdeling. Hij verzorgde de PR voor de rommelmarkt (1977-2017). Op de zaterdagen was hij clubscheidsrechter bij de jeugd en bij zaterdag 2. Rondom de wedstrijden van AZ verzorgde hij mede het transport van het geld, aanvankelijk deed hij dit alleen, later ging dit onder bewaking. Gedurende 40 jaar heeft hij kippenloten verkocht. De laatste jaren haalde hij 10% van de omzet binnen!
Hij was ook een trouw verslagen schrijver voor het Kontakt zowel voor Zondag 1, het dames team en de jeugd. Tot kort voor zijn overlijden liep Jeen bij elke thuiswedstrijd van Dirkshorn 1 met zijn camera een rondje om het veld om wedstrijdbeelden vast te leggen. Hij voorzag deze beelden van commentaar en leverde deze in bij de redactie van de website.
"Meeste trots, voldoening en waardering gehaald uit de oprichting van de Archiefgroep per 2015 vanwege mijn interesse In de historie met feiten en jaartallen. Hiervoor Jan van der Molen en Jan Wesseling benadert. Het uitgangspunt was ‘zonder verleden geen heden’. Er was veel bewaard op diverse plaatsen en niet gestructureerd. D.m.v. plakboeken door te nemen en interviews met de oud(ere) leden is er informatie verzameld over de club vanaf de oprichting in 1931. Alles is gedigitaliseerd en hoe meer informatie er beschikbaar kwam des temeer werd het archief een vraagbaak voor de club. Het wordt nu gebruikt voor verhalen, statistieken, foto’s, Kontakten, In Memoriam enz. Voor het 90-jarige jubileum in 2021 is een boek van bijna 200 pagina’s uitgebracht waarin de hele historie beschreven is. Ook een uitvloeisel van de archiefgroep is de waarderingswand en herinneringsbank. Op de waarderingswand staan alle namen van ere leden, lid van verdienste enz. per januari 2018. De herinneringsbank voor overleden coryfeeën is toen ook geïntroduceerd."
De initiatiefnemer van de herinneringsbank wordt nu ook op zijn bank herinnerd.
Noot; cursief gedrukte tekst is letterlijke tekst van Jeen
Wim Dekker 1932-2024
Na zijn verhuizing vanuit Tuitjenhorn naar Dirkshorn begon Wim in juni 1960 zijn voetbalcarrière in Dirkshorn. Hij speelde, altijd als linksbuiten, afhankelijk van hoeveel seniorenteams er aan de competitie meededen, in een lager elftal. De eerste elftalfoto waarop Wim staat is uit het seizoen 1968-1969. In 1970 stopte Wim met voetballen en werd vervolgens scheidsrechter en vanaf 1976 werd hij, maar liefst 23 jaar, grensrechter bij Dirkshorn 1. De promotie, naar de toenmalige 2e klasse met het eerste elftal in ’76-’77, was een hoogtepunt helaas 2 jaar later gevolgd door degradatie naar de 3de klasse. Vanaf het begin zette Wim zich binnen de vereniging op vele fronten in.
Hij was pool ophaler, jeugdtrainer, jeugdleider, organisator jeugdkampen, scheidsrechter enz. Jarenlang was hij met Nan Tijsen de drijvende kracht van de jeugdafdeling. In 1970 startte de jeugdafdeling met het organiseren van jeugdtoernooien. De opzet hiervan werd steeds groter tot wel 550 spelers! Hij stelde de Wim Dekker penalty bokaal beschikbaar en zorgde er ook voor dat, met de scheids-rechterfluit in de hand, dit allemaal ordelijk verliep. In 1968 zette hij de Konijnenactie (later kippenactie ) rond de Kerstdagen op. Dit was jarenlang een groot (kas)succes. Nog een enorme kaskraker uit de koker van Wim was de organisatie van de rommelmarkt. Gestart in 1977 en helaas gestopt in 2017 heeft dit initiatief de voetbalvereniging veel geld opgeleverd. Vanaf 1980 was hij uiteraard ook betrokken bij de organisatie van een aantal jeugdkampen, 3x naar Assen en 1x naar Ermelo. Op de foto staan de mannen klaar voor vertrek voor Wim zijn huis. Bij al zijn activiteiten werd Wim ondersteund door zijn vrouw Doortje. Het kon gebeuren dat er ’s maandags 4 sets reserve shirts aan de waslijn hingen. Het was ook niet verwonderlijk dat ook zijn zoon Johan zeer actief was binnen onze vereniging en dat deze, na zijn overlijden, ook herinnerd werd op de herinneringsbank.
Daarnaast kon er ook altijd op Wim gerekend worden wanneer er een bouwactiviteit bij de club was. In 1976 was hij een grote animator bij de bouw van de eerste kantine. Met zijn tomeloze inzet was hij een voorbeeld voor iedereen. Ook bij een grote verbouwing in 2005 droeg Wim uiteraard zijn steentje bij. In 2013 is Wim na Marius Kant het tweede lid van de nieuw op te richten “Grijze Mannen club”. Deze club zou voor de vereniging uitgroeien tot een topteam op het gebied van alle soorten voorkomende klussen op en rond het voetbal complex. Naast al zijn activiteiten had Wim ook nog tijd voor andere liefhebberijen zoals klaverjassen, biljarten, oberen bij het café van de familie Muntjewerf . Wim sloeg op de grote trom. Aanvankelijk in Tuitjenhorn maar later bij “Onder Ons” in Dirkshorn.
Voor al zijn inzet wordt Wim in 2001 ridder in de orde van Oranje Nassau. Burgemeester Louter speldt Wim de bijbehorende versierselen op.
Langzaam maar zeker werd het voor Wim tijd om het wat rustiger aan te gaan doen. Hij verhuisde naar het dr. Koolhaashof . Zijn laatste levensjaren bracht Wim door in het Max Plazier Huis in Schagerbrug. Na een interview met Jeen Hellinga gaf Wim Jeen een clubvaan uit 1978 met de woorden “als ik er niet meer ben gooien ze hem toch weg”. De vaan is nog steeds in het bezit van de club!
Wim was in hart en nieren een unieke clubman. Zijn plaats op de herinneringsbank is dan ook onomstreden.
